Alfred Fialkowski h. Slepowron (znany rowniez jako Alfred Fijalkowski, ale on sam, podobnie jak jego ojciec i dziad, uzywal tylko formy Fialkowski), przedsiebiorca warszawski.

Urodzil sie w Ziemi Halickiej k. Rohatynia, w rodzinie ziemianskiej jako syn Karola i Eleonory w 1853 roku.

Osiadl w Warszawie, gdzie zamieszkal przy ulicy Hozej i podjal prace w Towarzystwie Drogi Zelaznej Warszawsko-Wiedenskiej. Rownoczesnie byl radca finansowym w Banku Handlowym w Warszawie oraz dyrektorem Zarzadow w kilku Towarzystwach Akcyjnych w Warszawie.

W 1893 roku byl jednym z zalozycieli Przemyslowego Towarzystwa Udzialowego (ze slynnym znakiem P7P), znanego pozniej jako Towarzystwo Udzialowe Specyalnej Fabryki Armatur i Motorow “Ursus”, a dzis jako Zaklady Mechaniczne “Ursus”, produkujace popularne ciagniki.

Jako Naczelnik Buchalterji Drogi Zelaznej Warszawsko-Wiedenskiej, nalezal tez do ostatniego polskiego Zarzadu DZW-W, ktoremu przewodniczyl baron Leopold Kronenberg. Gdy w polowie 1911 roku rzad rosyjski podjal decyzje o nacjonalizacji kolei warszawsko-wiedenskiej, w celu przejecia jej z rak polskich, Alfred Fialkowski, na wlasna prosbe, “z powodu slabosci zdrowia” z dniem 1 stycznia 1912 roku odchodzi ze stanowiska.

Zdjecie obok, wykonane w znanym bawarskim kurorcie Bad Kissingen, przedstawia Alfreda Fialkowskiego z tego wlasnie okresu.

Ze zwiazku z Wiktoria z Biedrzyckich Alfred posiadal dwoje dzieci: corke Stanislawe, oraz syna Wladyslawa.

Fragment zaproszenia na slub corki Alfreda, Stanislawy, ktory odbyl sie w kosciele Przemienienia Panskiego przy ulicy Miodowej w dniu 4 lipca 1899r.